donderdag 17 januari 2019

vreemde eenden / odd out's


Afbeeldingsresultaat voor bh 







Bert Vennix was een schoolvriendje waarmee ik dagelijks mee naar school fietste . Polderland, altijd windkracht 6 tegenwind, maar Bert had sterke benen en gaf er niet om. Ik wel. Net als ik was Bert later in een schooljaar komen instromen. Om andere redenen dan ik weliswaar. Hij was net in ons dorp komen wonen , ik kwam van een mislukt mavo avontuur over. We waren daarom meteen de pispaaltje in de klas.

De lts was een provinciale tuchtschool met ijzeren discipline , christelijke leraren die leerlingen die overwegend lompe boeren kinkels waren en thuis geen TV hadden wat kennis probeerden bij te brengen. Wij vielen daar geheel uit de boot.
Bert kwam uit een groot gezin. Broertjes en zussen die opgepropt in een te kleine flatwoning op een redelijke streng hervormde wijze werden opgevoed. Ik heb onlangs nog eens een poging gedaan hem via internet op te sporen maar tevergeefs. Wat rest uit die periode zijn wat klassenfoto’s en wat kleine fotootjes van een schoolreis in duitsland die we tot onze verassing mochten meemaken.

Een aardige jongen met een Zaans accent , dat natuurlijk meteen verkeerd viel bij de boeren. Het collectief van stompzinnigheid moest in die tijd ook nog gymen. Douchen was verplicht maar vanwege religieuze bezwaren mochten sommige jongens dat met de gymkleren aan doen (!). Die gymkleren bestonden dan ook nog eens uit een overhemd met lange mouwen, onderbroek en een lange broek waarvan de pijpen tot net onder de knie waren afgeknipt.  

En daartussen liepen wij in onze flitsende shorts. Bert had de pech dat de puberteit hem heuse tieten liet groeien. Ik geloof dat die boerenkinkels nooit een vrouwenborst hadden gezien maar hun vergelijk van zijn opgeblazen tepelhoven met de uiers van een zeug kon ik wel plaatsen. In die twee jaar dat we elkaar zagen bleven zijn tieten groeien.. ik stond er perplex van. Die dingen deden hem zeer zodat hij op een dag niet meer mee hoefde te doen. 

Ik had geen groeiende tieten.  Tot recentelijk dan. Want als ik nu in de spiegel kijk mag ik mezelf eigenaar noemen van een paar tietjes met cupsize  A.  



Bert Vennix was a school friend with whom I cycled to school every day. Polderland, always wind force 6 headwinds, but Bert had strong legs and did not care. I do. Just like me, Bert came later in a school year. For other reasons than I do. He had just come to live in our village, I came across a failed mavo adventure. That's why we were immediately the pibble in the classroom.

The lts was a provincial disciplinary school with iron discipline, Christian teachers who were pupils who were predominantly lumbering farmers, and who did not have any knowledge at home about TV. We fell completely out of the boat.
Bert came from a large family. Brothers and sisters who were put up in a too small apartment house in a reasonably rigorously reformed manner were brought up. I recently made another attempt to track it through the internet but in vain. What remains from that period are some class photos and some small pictures of a school trip in Germany that we were able to experience to our surprise.

A nice boy with a Zaans accent, which of course immediately went wrong with the farmers. The collective of stupidity also had to gymen during that time. Showering was mandatory but due to religious objections some boys were allowed to do so with the gym clothes (!). Those gym clothes consisted of a shirt with long sleeves, underpants and long pants with the legs cut to just below the knee.

And in between we walked in our flashy shorts. Bert had the bad luck that puberty let him grow real tits. I believe that those farm kitchens had never seen a woman's breast, but I could place their comparison of his inflated areola with the udders of a sow. In those two years that we saw each other his tits continued to grow .. I was perplexed. He did these things very much so that he would not have to participate in one day.

I had no growing tits. Until recently then. Because if I look in the mirror now I can call myself owner of a few tits with cupsize A.

vrijdag 11 januari 2019

Shoot!

Afbeeldingsresultaat voor filmcameraFilmpjes maken zonder cameramens is een uitdaging, zeker als je niet handig bent met zo'n camera. Toch maak ik af en toe een filmpje; voor mijn You tube kanaaltje. Om het nog enigszins toonbaar te maken heb ik een eenvoudig programmaatje van  internet gedownload waarmee je wat kunt aanpassen dmv knippen , lassen en faden. Een kop en een staart eraan , stukje mooie muziek eronder en klaar.

Vooral dat laatste vind ik belangrijk.Want menig filmpje dat je op internet kunt bekijken is voorzien van een zo'n bizar slecht behang van iets wat voor muziek door moet gaan dat ik het snel afzet. Over wat mooie muziek is valt over te praten maar wat onhoorbaar slechts is niet.

Ik ben bezig een verslagje te maken over het sauna project. Nu het zo goed als af is wel leuk om de volgers (jazeker, ik heb er een paar...)  daar op te trakteren. Wel even de tekst oefenen die ik ga inspreken want als je zelf in beeld komt moet je wel wat kunnen vertellen. Misschien de rest met een voice over proberen, daar heb ik nog niet mee geëxperimenteerd..


Making videos without cameramen is a challenge, especially if you are not comfortable with such a camera. Yet I make a movie once in a while; for my you tube channel. To make it even more presentable I have downloaded a simple program from the internet with which you can adjust something by cutting, welding and fading. A head and a tail, a piece of beautiful music underneath and ready.

 Especially the latter is important to me. Because many a video that you can view on the Internet is provided with such a bizarre bad wallpaper of something that for music must go through that I quickly sell. About what beautiful music is about to talk about, but what is inaudible is not.


I am working on a report about the sauna project. Now that it is as good as it is nice to follow up on the followers (yes, I have a few ...). Just practice the text that I will speak to because if you yourself come into the picture you have to be able to tell something. Maybe the rest with a voice over try, I have not experimented with it yet ..

zondag 6 januari 2019

Januari

Afbeeldingsresultaat voor indiase curryJanuari vind ik wel de meest vervelende maand van het jaar. Om te beginnen is de maand lang. Maar liefst 31 treurige sombere dagen aaneengesloten waarin werkelijk niets valt te beleven. De natuur is doods, de temperatuur is laag en met een beetje pech ook nog eens veel regen en wind. Guur dus.
Niet dat dit me tegenhoud om ook van de elementen te genieten maar ik zie toch liever het voorjaar.
Helemaal als het straks nog gaat sneeuwen ook. Een beetje vorst vind ik daarentegen weer lekker.

Dus wat te doen?

Ik heb me voorgenomen om elke vrijdag van deze maand, te beginnen vanaf nu, met de vrouw lekker uit eten te gaan. Simpele en eenvoudige eettentjes. Zoals onze Indier die we vorig jaar hebben ontdekt. Een hele amabele man met passie voor zijn gerechten en dat proef je. Heerlijk pittig op verzoek, lekker glaasje erbij. Daar knapt een mens van op.
Verder nog een goede pizzeria vinden want die mis ik nog op mijn lijst.

Zo komen we de maand Januari wel door denk ik.



I think January is the most annoying month of the year. To begin with, the month is long. No less than 31 sad gloomy days in which nothing can really be experienced. Nature is dead, the temperature is low and with a bit of bad luck also a lot of rain and wind. So go.Not that this prevents me from enjoying the elements too, but I prefer to see spring. Especially if it will snow soon. I, on the other hand, like a little frost.


So what to do?

 I intend to go out for dinner every Friday of this month, starting from now. Simple and simple eateries. Like our Indian man we discovered last year. A very amiable man with passion for his dishes and you can taste that. Delicious spicy on request, nice glass. That is what makes a person stand out.
Furthermore, I find a good pizzeria because I still miss it on my list.

That's how we come through the month of January, I think.

vrijdag 4 januari 2019

Het volgende project../ next project

Afbeeldingsresultaat voor hot tub

Een hot tub ; altijd al een willen hebben dus nu komt er eentje. Een kleinje, met 1 meter 50 doorsnede lijkt me groot genoeg, daar kunnen 4 personen in. De plek is al uitverkoren. Een zon rijk stuk grond dat bijna vanaf zon's opgang tot ondergang zonlicht vangt, een mooie uitkijk biedt over de tuinen en het voedsel bos als dat straks gereed is.

Een vlonder van 5 bij 5 die op 1 meter hoogte van het maaiveld komt te liggen. Zo wordt de instap naar de hot tub vergemakkelijkt en krijgt je een leuk uitzicht. Reling van hout er omheen en een bordes trap met drie brede treden. Twee grote "laden"op wielen voor oa brandhout en tuinstoelen o.i.d. die onder de vlonder verdwijnen en een afvoer en vul inrichting voor de tobbe.
Verder natuurlijk nog wat lampjes her en der en misschien een klein koelkastje..


Een mooie klus voor het voorjaar; ik heb er al zin in!


A hot tub; always wanted one so now there is one. A small one with a diameter of 1 meter seems to me big enough, there can be 4 people. The place has already been chosen. A sun-rich piece of land that catches sunlight almost from the sun's rise to the downfall, offers a beautiful view of the gardens and the food forest when it is ready.
A platform of 5 by 5 which is located at 1 meter height from the ground level. This makes the entry to the hot tub easier and gives you a nice view. Railing of wood around it and a platform staircase with three wide steps. Two large "drawers" on wheels for eg firewood and garden chairs o.i.d. that disappear under the platform and a drain and fill device for the tub.
Of course some lights here and there and maybe a small fridge ..

A nice job for the spring; I'm already looking forward to it!


donderdag 3 januari 2019

Nog een likje verf, een laatste latje en een rooster in de vloer. Ook de relax ruimte nadert zijn voltooiing. Als eerste bewoner komt de zonnebank. Het ding staat sinds de verhuizing in de schuur en daar behoorlijk in de weg. Wil ik hem nog wel aanhouden?  Ach ja, zo af en toe wat doorwarmen en bijkleuren in deze periode helpt tegen van alles, zo meen ik.


Hij moet daarvoor wel eerst uiteen gehaald worden. Te zwaar en te lomp om te dragen. Vroeger stond hij op zolder, het was een hele toer om hem daar te krijgen. Iedereen in huis heeft hem gebruikt. Niet met het doel om bruin te worden  maar eerder om de rust die het ding je geeft. Warmte en een zoemgeluid, heel rustgevend.

Maar ook een UV licht verspreider en een energie vreter. Ik weet het.
Maar sommige dingen, hoe slecht misschien voor mens en milieu, blijven bestaan. Zo ook dit ding.


Another lick of paint, a last slat and a grid in the floor. The relaxation room is also nearing completion. The tanning bed is the first occupant. The thing has been standing in the way since the move in the barn. Do I still want to keep it on? Oh well, so off and to some warming up and coloring in this period helps against everything, I think.
He must first be disassembled for this. Too heavy and too bulky to wear. He used to be in the attic, it was quite a job to get him there. Everyone in the house used it. Not with the aim of becoming brown but rather about the peace that the thing gives you. Warmth and a buzzing sound, very soothing.
But also a UV light diffuser and an energy source. I know.

But some things, perhaps bad for humans and the environment, remain. This is the same thing.

zoek / Lost

Half negen! Liggen doezelen denk ik. Opruimdag vandaag en toegegeven, er valt heel wat in orde te brengen na deze klusweken. Vooral de schuur is een puinhoop. Zaagafval, slijpsel, tegels hout.. het ligt er allemaal en her en der verspreid. Dit alles omringt met de geur van gebakken oliebollen. Ook dat moet nog worden opgekuist.

Ik hou wel van opruimen en opgeruimd. Dingen moeten een plekje hebben om te kunnen wonen. Hangen, liggen , zolang het maar helder is waar hun plek uithangt.

Toch versta ik de kunst om dingen zoek te laten raken. Met nadruk op zoek want vroeg of laat vind ik het terug en dan lag het dus ergens anders als waar ik dacht. Met name nieuwe dingen ben ik daardoor zo kwijt. Nog geen vaste plek dus. Maar ook mijn sleutels zijn regelmatig aan het zwerven.
Gelukkig werkt het brein nog naar behoren en duikt na een poosje het beeld op waar ik het laatst met de sleutels in de weer was. Ik kan me voorstellen dat mensen met Altzheimer radeloos kunnen zijn.

Ik moet een boodschap doen. Papieren mee. Die had ik op de badkamer laten liggen, heel bewust bij nagedacht. Als ik een pen zoek om iets op te schrijven en mijn aanstaande winkelbezoek aan meld, vraagt de ega"Weet je waar je papieren liggen?" Iets in haar stem klinkt triomfantelijk; vaak is zij de vinder van mijn zoekgeraakte kleinood-s. 
Ik wist het.

En dan schoot me nog wat te binnen. Ineens. We zoeken al weken naar een piano stemsleutel. Vrienden van ons hebben de piano in bruikleen maar het ding klinkt inmiddels zo vals dat er geen muziek meer uit komt. Of ik hem kon stemmen.
Het ding bleek verstopt. Ik loop naar de muurkast in het kantoor; en ja, verscholen onder een berg andere prullaria lag hij.
"Waar komt die vandaan? "vroeg mijn vrouw verrast.

Mijn eigen opruimwoede was hiervan de oorzaak. De sleutel lag vroeger altijd op de piano. Vaste plek en zo..



Eight-thirty! I think I do not mind lying down. Cleanup day today and admittedly, there is a lot to do after these business weeks. Especially the barn is a mess. Saw waste, sharps, tiles, wood ... it is all there and scattered here and there. All this surrounds with the smell of fried oliebollen. That too still needs to be cleaned up.
I like to clean up and tidy up. Things must have a place to live. Hang, lie, as long as it is clear where their place is.
Yet I understand the art of getting things lost. With emphasis on search because sooner or later I find it back and then it was somewhere else where I thought. In particular, I am thus losing new things. Still no fixed place. But my keys are also regularly roaming.
Fortunately, the brain is still working properly and after a while the image pops up where I was last with the keys. I can imagine that people with Altzheimer can be distraught.
I have to do a message. Paper along. I had left it in the bathroom, very consciously thought about. When I look for a pen to write something down and report my upcoming shop visit, the ega asks "Do you know where your papers lie?" Something in her voice sounds triumphant; often she is the finder of my lost gem-s.
I knew it.
And then I remembered something. Suddenly. We've been looking for a piano tuning key for weeks. Friends of us have the piano on loan but the thing now sounds so false that no music comes out. If I could vote him.The thing was hidden. I walk to the wall cupboard in the office; and yes, he was hidden under a mountain of other odds and ends.

"Where does that come from?" My wife asked surprised.
My own clean-up rage was the cause. The key used to be on the piano. 


Fixed place and so ..



maandag 31 december 2018

Klaar! (nou ja, bijna..)

31 December en de sauna is klaar voor gebruik! Bijna alles is voor elkaar. De banken , de kachel, de IR besturing ; alles is geinstalleerd en werkt.
Nog een paar kleine details die ik de komende week nog afmaak als ik toch met de recreatie ruimte aan de gang gaat die eveneens op een vloer na ,af is. Dan kan ik gaan inruimen.

Als kijkje op het gebouwde een foto van het interieur